φωτογραφία: Antonio Arissa
Πάντα μοῦ ἔπλενες τὰ ροῦχα, ἀλλὰ ἀπὸ τότε ποὺ μὲ ἐγκατέλειψες ἔπρεπε νὰ μάθω νὰ κάνω τὴ μπουγάδα. Χρησιμοποιοῦσα ἕνα πρόγραμμα ὑψηλῆς θερμοκρασίας, καὶ τὰ παντελόνια καὶ τὰ πουλόβερ μου μάζευαν, τόσο ποὺ ἔμοιαζαν μωροῦ. Μιὰ μέρα ξέχασα ἕνα χαρτονόμισμα τῶν πενήντα εὐρώ. Μετὰ τὸ στύψιμο μετατράπηκε σὲ ἕνα τῶν πέντε. Τὴ μέρα ποὺ ἄφησα τὸ κινητὸ μάζεψα μιὰ συσκευὴ μικροσκοπική, μεγέθους ἑνὸς μεγάλου δαχτύλου. Ἄλλη φορὰ τὸ πλυντήριο μετέτρεψε μία κανονικὴ μπάλα ποδοσφαίρου σὲ ἕναν ἀσήμαντο βῶλο. Ἀποφάσισα νὰ βάλω ἕνα μυθιστόρημα. Πῆρα στὴν τύχη ἕνα ἀπὸ τὸ ράφι: «Τζουράσικ Πάρκ» τοῦ Μάικλ Κράιτον. Μετὰ τὴν πλύση βγῆκε τὸ διήγημα μὲ τὸν δεινόσαυρο τοῦ Μοντερόσο. Σήμερα μπῆκα ἐγὼ στὸ πλυντήριο. Σοῦ γράφω αὐτὸ τὸ σημείωμα μὲ τὴν καρδιὰ μαζεμένη. Τουλάχιστον ξεπέρασα τὸν χωρισμό μας.
πηγή: https://bonsaistoriesflashfiction.wordpress.com/%CE%AC%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1/

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου