«Η βασίλισσα των βεγγαλικών (αποσπάσματα)», Κριεζή Μαριανίνα, Τραμ, τεύχος 2 (Δεκέμβρης 1971), σελίδες 41 - 43

φωτογραφία: Meaghan Ogilvie

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΩΝ ΒΕΓΓΑΛΙΚΩΝ

    η Μαρία

    Από μακριά η Μαρία ήτανε σταυρός κι από κοντά ξύλινη γυναίκα.  Τα δάχτυλά λιωμένα στη βροχή κι η χλόη να πρασινίζει τις μασχάλες.  Μέσα στη δεξιά μασχάλη τέλειωνε μια χαραμάδα όπου τρυπώνανε σφήκες και σαλιγκάρια.  Κι αποκεί που άλλοτε ήταν το πρόσωπο περνούσε κάθε μεσημέρι το ίδιο μυρμήγκι κουβαλώντας ένα πελώριο άσπρο ψίχουλο.  Τ’ ανεβοκατέβαζε στο ένα στήθος τό ‘σερνε στην κοιλιά και τό ‘κρυβε ανάμεσα στα πόδια της.

    Ανάμεσα στα πόδια της Μαρίας είδανε τα παιδιά ένα βαθύ τοπίο.  Τίποτα δε σάλευε.  Μόνον η ζέστη κυκλοφορούσε μέσα στις πέτρες.  Ακουμπούσες το χέρι σου κι άκουγες το ένα κύμα να μπαίνει μέσα στ’ άλλο και να φουσκώνουνε μαζί.  Και κάθε τόσο ερχότανε το μεγάλο κύμα.  Τά ‘παιρνε και τα δύο στην αγκαλιά του και τα σήκωσε ψηλά ψηλά μέσα στη νύχτα.

    Τη νύχτα που άλλαζε η Μαρία όπως όλα τα πράγματα όταν δεν τα βλέπει κανείς.  Το κεφάλι της έγερνε στο πλάι και μια κλωστή από φως έφεγγε γύρω στο λαιμό της.  Και το σώμα της γέμιζε κρότους.  Το ξύλο που έτριζε κάθε τόσο σαν κάποιος να περπατούσε μέσα βαθιά.  Μια σταγόνα του απαντούσε πέφτοντας, ύστερα δύο ζευγαρωμένες.  Ένα πουλί παραμιλούσε στον ύπνο του κι ένα κλαδί έσπαζε μακριά.

    Σιγά σιγά όλος ο κήπος γέμιζε κρότους.  Τα παιδιά τούς άκουγαν από τα κρεβάτια τους και τους ήξεραν με τα ονόματά τους: Ο κρότος Ο κι ο κρότος Ι κι ο κρότος Ααα που έρχεται πάντα λίγο πριν από τον ύπνο.

    το νεκροταφείο των πλοίων

    Έτσι τα παιδιά φέρανε τη Μαρία στο νεκροταφείο των πλοίων.  Είναι μια πολιτεία τραβηγμένη στην ακτή.  Άλλα πλοία στηριγμένα με ξύλα κι άλλα πεσμένα στο ένα πλάι.  Τα φανάρια τους τρυπάνε τη νύχτα.

    Βαθιά σε κάθε αμπάρι όλα έχουν απομείνει όπως τά ‘φηκαν οι πειρατές προτού γυρίσουνε στη γη.  Ο ναυτικός χάρτης σχεδιασμένος στην πόρτα και μπηγμένα μέσα του τα σπαθιά και τα μαχαίρια.  Η σούπα βράζει ακόμα στη γωνιά κι ένας πάγκος μακρύς είναι στρωμένος με ψητούς αστακούς και κούπες γεμάτες στρείδια και φουντούκια.  Και στη μέση το κερί από τα γενέθλια που ματαιώθηκαν.

    Από την οροφή κρέμει ένας σκελετός φάλαινας ολόκληρος και σημαιοστολισμένος.  Όταν ανοίγεις το φινιστρίνι ο άνεμος περνάει μέσ’ από τα κόκαλα κι ο σκελετός αρχίζει να στριφογυρνάει σαν κάτι παλιές λατέρνες γεμάτες μουσική.

    Τότε ανοίγουν ένα ένα μόνα τους τα κρυφά ντουλάπια.  Είναι γεμάτα πολύτιμα πράγματα: πυξίδες και τράπουλες, μπουκάλια με λάδι αρωματικό και καύκαλα θαλασσινών αλόγων.  Και γράμματα, χιλιάδες γράμματα που μυρίζουνε βιολέτα.

    Ανάμεσά τους βρήκανε τα παιδιά μερικές οβάλ φωτογραφίες.  Οι περισσότερες είναι θολές από την ομίχλη εκείνη που έχουν πάντα οι φωτογραφίες των νεκρών.  Είναι οι μικρές αρραβωνιαστικιές των ναυτικών με τα καλά τους.  Όλες τους παχουλές και κατάπληκτες.  Στέκουνε μπροστά στον μπουφέ με τον γάτο στην αγκαλιά και τα χέρια φορτωμένα βραχιόλια.  Άλλες πάλι στην αυλή στην προκυμαία στο γιορτινό τραπέζι.  Έχουνε μαλλιά όλο δαχτυλίδια και το στόμα δεμένο σε φιογκάκι.  Πίσω από την κάθε φωτογραφία λίγα λόγια παντοτινής αγάπης κι ένα όνομα: Σοφία, Μαρσούλα, Φωτεινή.

    Τα παιδιά τις κρεμάσανε με σερπαντίνες γύρω στα ξύλινα χωρίσματα που γέρνουν.  Και κάτω από την κάθε μια κάρφωσαν έναν τεράστιον αστερία που σιγοκαίει σαν καντήλι.

    το ρόδι

    - Κάτι λείπει ακόμα είπε η Μαρία.

    Και τα παιδιά σκορπίσανε να ψάξουνε παντού.  Τινάξανε πανιά κι αναποδογυρίσανε κιβώτια.  Πασπατέψανε στα τυφλά τις σκοτεινές γωνιές.  Αδειάσανε σωρούς από σκουπίδια.  Μετακινήσανε σκοινιά και σίδερα.  Και ξαφνικά το πιο μικρό παιδί που δεν είχε κανέναν από τους γονείς του έδειξε το ψηλότερο κατάρτι και ρώτησε:

    - Τι γυαλίζει εκεί πάνω;

    Τότε ο φίλος του γδύθηκε κι άρχισε να σκαρφαλώνει.  Σιγά σιγά όλα τα παιδιά στριμώχτηκαν έναν γύρο.  Κανένα δε μίλησε.  Μερικά ρουφούσανε τη μύτη τους κι έν’ άλλο με το δάχτυλο μεγάλωνε μια τρύπα στη φανέλα του.

 Το παιδί έφτασε στην κορυφή και ξανάρχισε να κατεβαίνει.  Γλιστρούσε πιασμένο με τ’ αριστερό του χέρι και με το δεξί βαστώντας κάτι σφιχτά στην αγκαλιά του.  Κι άμα πάτησε κάτω πρόσφερε στη Μαρία ένα γιγάντιο ρόδι που έσταζε νερό.  Η Μαρία το σήκωσε ψηλά γύρισε κατά την ανατολή και το ‘σπασε πάνω στην άγκυρα.

 Το φλούδι σκίστηκε στα τέσσερα κι όλο το κατάστρωμα γέμισε πολύχρωμα γυαλάκια.  Πολλά κατρακυλήσανε στη θάλασσα και πολλά σφηνώθηκαν ανάμεσα στα ξύλα.  Όμως κάθε παιδί πρόλαβε ν’ αρπάξει κι από ένα.  Το κρύψανε στις χούφτες τους πολύ προσεχτικά όπως κρύβεις ένα ζουζούνι για να μη σου φύγει.  Σταθήκανε λίγο να το συλλογιστούνε.  Κι ύστερα μισανοίξανε τα δάχτυλα και σκύψανε να δουν.

 Έτσι τα πρόσωπα των παιδιών γίνανε κίτρινα ροζ ασημένια εκείνη τη νύχτα.  Γίνανε μισά πράσινα και μισά μωβ.  Άλλων ο γύρος έπιασε φωτιά.  Οι φλόγες μια μια κρεμάστηκαν απ’ τα χαμηλωμένα βλέφαρα κι έμειναν ακίνητες.  Κι άλλα πρόσωπα φέγγανε μ’ ένα χρώμα γαλάζιο τόσο πολύ απαλό που στο τέλος κόπηκαν από τον μίσχο τους και κυμάτιζαν σαν μεγάλες ανεμώνες.