Γίνεται άραγε, ύστερα από τόσον καιρό που έχει περάσει κι ύστερα από όλα όσα συμβήκαν στο μεταξύ, να είμαι εγώ αυτός ο άνθρωπος που αγοράζει μια μερίδα μπιφτέκια ή μια μπίρα πράσινη; Η απάντηση είναι όχι, και το ξέρεις καλά. Πιθανότατα θα γίνω κάποτε, δεν το αποκλείω. Κάποια στιγμή. Αργότερα. Για την ώρα είμαι το γράμμα συνάντησης δύο λέξεων στο σταυρόλεξο. Υπάρχει μια λέξη που βαδίζει ανύποπτα οριζόντια. Και μια άλλη που βυθισμένη στις σκέψεις της κατηφορίζει καθέτως. Δεν γνωρίζονται, άσχετες εντελώς, και αφηρημένες, και μες στην απροσεξία τους πέφτει η μία πάνω στην άλλη. Τη στιγμή της σύγκρουσης ταυτίζονται σε ένα και μοναδικό γράμμα. Ταυτίζονται για ένα μόνο κλάσμα του δευτερολέπτου, προτού συνεχίσουν τον δρόμο τους, την ευθεία, ισοπεδωμένη πορεία της η πρώτη, την οδό της απώλειας η δεύτερη. Καταλαβαίνεις; Καταλαβαίνεις. Είμαι τόσο ίδιος με σένα ώστε καταλαβαίνεις. Βρίσκομαι εκεί, λοιπόν. Αυτήν την ώρα δεν είμαι ούτε ο άνθρωπος που υπήρξα πριν ούτε ο άνθρωπος που θα γίνω μετά. Σημείο μηδέν. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να μείνω ρουφηγμένος στην πολυθρόνα μου κοιτάζοντας αυτό το κούτσουρο που με εξουσιάζει.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου