«Καρδιά Τόσο Άσπρη», Javier Marias, μετάφραση: Έφη Γιαννακοπούλου, εκδόσεις Σέλας

φωτογραφία: Gilbert Garcin (1929 - 2020), «Μέτρα πρόληψης», 2002

    Μια προτροπή δεν είναι τίποτα περισσότερο από λέξεις, μεταφράσιμες λέξεις χωρίς ιδιοκτήτη που επαναλαμβάνονται από φωνή σε φωνή, από γλώσσα σε γλώσσα και από αιώνα σε αιώνα, οι ίδιες πάντα, προτρέποντας στις ίδιες πράξεις από τότε που στον κόσμο δεν υπήρχε κανείς και δεν υπήρχαν ούτε γλώσσες ούτε και αυτιά για να τις ακούσουν. Οι ίδιες πράξεις που κανείς δεν ξέρει ποτέ αν θέλει να τις δει να διαπράττονται, όλες αυτές οι ακούσιες πράξεις, οι πράξεις που δεν εξαρτώνται πια από τις λέξεις απ' τη στιγμή που θα πραγματοποιηθούν, αλλά τις σβήνουν και μένουν απομονωμένες από το μετά και το πριν, μοναδικές και αμετάκλητες, επανάληψη και επανόρθωση για τις λέξεις, μπορούν να διαψευσθούν και να αποκηρυχθούν, μπορεί να υπάρξει παραποίηση και λήθη. Είναι ένοχος κανείς μονάχα επειδή τις άκουσε, πράγμα που δεν μπορεί να αποφευχθεί, και παρ' όλο που ο νόμος δεν αθωώνει αυτόν που μίλησε, αυτόν που μιλά, εκείνος ξέρει ότι στην πραγματικότητα δεν έχει κάνει τίποτα, ακόμα κι αν έχει υποχρεώσει με τη γλώσσα του στο αυτί, με το στήθος του στην πλάτη, με τη λαχανιασμένη του ανάσα, με το χέρι του στον ώμο και τον ακατάλυπτο ψίθυρο που μας πείθει.