«ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΛΟΥΣΥ ΜΠΑΡΤΟΝ», Elizabeth Strout, μετάφραση: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου, Εκδόσεις Άγρα

φωτογραφία: Newsha Tavakolian

    Υπάρχουν φορές, ενώ η ζωή μου έχει αλλάξει ολοκληρωτικά, που όταν θυμάμαι εκείνα τα χρόνια πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται: Δεν ήταν και τόσο χάλια.  Μπορεί και να μην ήταν.  Αλλά είναι και φορές -εκεί που δεν το περιμένω- που περπατάω στο πεζοδρόμιο μες τη λιακάδα ή χαζεύω την κορυφή ενός δέντρου να γέρνει με τον άνεμο ή βλέπω τον ουρανό του Νοεμβρίου να κλείνει πάνω από το Ηστ Ρίβερ, και ξαφνικά η επίγνωση του ζόφου, με γεμίζει τόσο βαθιά που είναι πιθανό να βγει κάποιος ήχος από το στόμα μου, και τότε χώνομαι στο κοντινότερο μαγαζί ρούχα και συζητάω με κάποιον τελείως άγνωστο για τη φόρμα των πουλόβερ που μόλις παρέλαβαν. Κάπως έτσι μάλλον βρίσκουμε τον δρόμο μέσα στον κόσμο, μισοξέροντας, μισοαγνοώντας, με αναμνήσεις που μας έρχονται και αποκλείεται να είναι αληθινές.  Όταν όμως βλέπω άλλους να περπατάνε όλο αυτοπεποίθηση στο πεζοδρόμιο σαν να είναι τελείως ελεύθεροι από τρόμο, συνειδητοποιώ πω δεν ξέρω πώς είναι οι άλλοι άνθρωποι.  Με υποθέσεις πορευόμαστε, φαίνεται, στη ζωή.