Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Απρίλιος, 2024

«Πριν την Ανάσταση», Ζωή Καρέλλη, από τη συλλογή «Της μοναξιάς και της έπαρσης», 1951

street art by Banksy ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ Ίσως να ήταν περί το μεσονύχτι, πριν ή μετά, δεν ξέρω, ξύπνησα στο σκοτάδι όμως, θαρρείς, δεν ανοίγουν τα μάτια.   Τι ώρα πηγαίναμε στην εκκλησία τότε; Κάποτε δεν κοιμόμασταν, περιμένοντας, ή μας έπιανε ύπνος ελαφρύς και ξυπνούσαμε καλοδιάθετοι, με τις πρώτες καμπάνες.   Χρόνια τώρα, δεν πηγαίνω στην εκκλησία. Χάνεται μέσα μου η σημασία της, ώσπου πια καθόλου… Είναι δυνατόν, τίποτα να μην απομένει απ’ την εύχαρη του ανθρώπου ηλικία; Πόσο είχα παρακαλέσει, ώσπου έπαψα. Ανάσταση περίμενα απ’ τις φτωχές μου αισθήσεις, του σώματος. Αν όχι τίποτ’ άλλο, τώρα, που δεν πιστεύω, γνωρίζω την αμαρτία μου. Πόσο ήταν ωραία, τότε… Στεκόμασταν στον αυλόγυρο, γεμάτον κόσμο ελεύθερο. Γελούσαν, μιλούσαν οι άνθρωποι. Η ορθοδοξία αφήνει ακέριο το πνεύμα της προσφοράς. Ελεύθερα να προσέλθω σε σένα, Κύριε. Οι άνθρωποι φαίνονταν ξεκούραστοι, την γιορτή περιμένοντας, το αύριο νάρθει της χαρούμενης μέρας, έλαμπε το βλέμμα, το πρόσωπο.   Με πνίγει τούτο το σκ...

Γ´ Λυκείου, Αρχαία Ελληνική Γλώσσα, Αδίδακτο Κείμενο, Πλάτωνος Ἀλκιβιάδης, 122d - 123a, ΠΑΡΑΤΑΚΤΙΚΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ

Η ΠΑΡΑΤΑΚΤΙΚΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ      Ο Σωκράτης, για να αποδείξει στον Αλκιβιάδη ότι η αξία κάθε ανθρώπου δεν εξαρτάται από την οικονομική του δύναμη, αλλά από τη μόρφωση και την καλλιέργεια του νου, φέρνει το παράδειγμα της Σπάρτης, που εκμεταλλευόταν μεγάλες εκτάσεις και είχε πολλά χρήματα, αλλά δεν κατόρθωσε να αναδείξει σπουδαίους βασιλιάδες.      Τοῦτο μὲν γὰρ εἰ ἐθέλεις εἰς τοὺς Λακεδαιμονίων πλούτους ἰδεῖν, γνώσῃ ὅτι πολὺ τἀνθάδε τῶν ἐκεῖ ἐλλείπει· γῆν μὲν γὰρ ὅσην ἔχουσιν τῆς θ´ ἑαυτῶν καὶ Μεσσήνης, οὐδ´ ἂν εἷς ἀμφισβητήσειε τῶν τῇδε πλήθει οὐδ´ ἀρετῇ, οὐδ´ αὖ ἀνδραπόδων κτήσει τῶν τε ἄλλων καὶ τῶν εἱλωτικῶν, οὐδὲ μὴν ἵππων γε, οὐδ´ ὅσα ἄλλα βοσκήματα κατὰ Μεσσήνην νέμεται.  Ἀλλὰ ταῦτα μὲν πάντα ἐῶ χαίρειν, χρυσίον δὲ καὶ ἀργύριον οὐκ ἔστιν ἐν πᾶσιν Ἕλλησιν ὅσον ἐν Λακεδαίμονι ἰδίᾳ· πολλὰς γὰρ ἤδη γενεὰς εἰσέρχεται μὲν αὐτόσε ἐξ ἁπάντων τῶν Ἑλλήνων, πολλάκις δὲ καὶ ἐκ τῶν βαρβάρων, ἐξέρχεται δὲ οὐδαμόσε, ἀλλ´ ἀτεχνῶς κατὰ τὸν Αἰσώπου μῦθον ὃν ...

Γ΄ Λυκείου, Λατινική γλώσσα, Ο προσδιορισμός του σκοπού

φωτογραφία: Katharina Jung Ο προσδιορισμός του σκοπού      Σε σχέση με τους άλλους προσδιορισμούς που εκφράζουν μια επιρρηματική σχέση (τόπο, χρόνο, αιτία, προϋπόθεση, εναντίωση κλ.π.), ο σκοπός στη λατινική γλώσσα εκφέρεται με αρκετά μεγάλη ποικιλία. Θα συναντήσουμε και προτάσεις (τελικές, αναφορικές -τελικές) αλλά και επιρρηματική χρήση του σουπίνο και του γερουνδίου.  Φυσικά, εκφέρεται και με εμπρόθετο προσδιορισμό.      Συνοπτικά οι τρόποι εκφοράς: a. τελική πρόταση b. αναφορική - τελική πρόταση c. αιτιατική του σουπίνο d. με τις προθέσεις " ad " και " in " και την αιτιατική του γερουνδίου . e. με τις προθέσεις " causa " και " gratia " και τη γενική του γερουνδίου .        Οι προτάσεις      Τα δύο είδη προτάσεων που χρησιμοποιούνται στη λατινική για να αποτυπωθεί ο σκοπός είναι οι τελικές και οι αναφορικές - τελικές .  Οι δεύτερες ακολουθούν τη σύνταξη των πρώτων.  Όπως και στην αρχαία ελληνικ...

Γ΄ Λυκείου, Λατινική γλώσσα, 34η Ενότητα: Ο Σκιπίωνας ο Αφρικανός και οι λήσταρχοι

34η Ενότητα: Ο Σκιπίωνας ο Αφρικανός και οι λήσταρχοι Μετάφραση σε αντιστοίχιση Cum Africanus esset in Literno, -> complures duces praedonum Όταν ο Αφρικανός ήταν στο Λίτερνο, πολλοί αρχηγοί ληστών venerunt forte ad eum salutatum. -> ήρθαν κατά τύχη σε αυτόν για να τον χαιρετίσουν επίσημα. Tum Scipio, cum existimasset eos venisse -> Τότε ο Σκιπίωνας, επειδή νόμισε ότι αυτοί  είχαν έρθει captum se ipsum, -> για να συλλάβουν αυτόν τον ίδιο, conlocavit in tecto praesidium domesticorum. -> εγκατέστησε στο σπίτι του φρουρά από τους δούλους (του σπιτιού). Ut praedones animadverterunt quod, -> Όταν οι ληστές το παρατήρησαν αυτό, abiectis armis ianuae appropinquaverunt -> αφού κατέθεσαν τα όπλα τους, πλησίασαν την πόρτα et clara voce nuntiaverunt Scipioni (incredibile auditu!) -> και με δυνατή φωνή ανάγγειλαν στον Σκιπίωνα (απίστευτο στο άκουσμα!) se venisse admiratum virtutem eius. -> ότι είχαν έρθει για να θαυμάσουν την ανδρεία του. Postquam domestici r...

Προσομοίωση Συνεξέτασης Γλώσσας - Λογοτεχνίας, Β΄ Τάξη Γενικού Λυκείου, Τα άτομα με αναπηρία στη νέα εποχή

Προσομοίωση Συνεξέτασης Γλώσσας - Λογοτεχνίας για τη Β΄ Τάξη Γενικού Λυκείου Κείμενο Ι Τα άτομα με αναπηρία στη νέα εποχή      Το κείμενο δημοσιεύθηκε από τον Κώστα Χρηστάκη στις 25 Ιουνίου 2019. Πηγή: https://meallamatia.gr/ta- atoma-me-anapiria-stinea-epochi/ Προσπελάστηκε διαδικτυακά στις 07 02 2021. (διασκευασμένο για τις ανάγκες της εξέτασης).      Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (Π.Ο.Υ.), άτομα με αναπηρία είναι τα άτομα που λόγω φυσικής βλάβης ή νοητικής ανεπάρκειας ή ψυχολογικής επιβάρυνσης κ.λπ. δυσκολεύονται και αδυνατούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της κοινωνίας και της ζωής στον βαθμό που θεωρείται κανονικός για κάθε άνθρωπο χωρίς αναπηρία.  Ένας ορισμός απλός και περιεκτικός είναι ο εξής: «άτομο με αναπηρία είναι κάθε άτομο με κινητικό ή αισθητηριακό ή νοητικό ή ψυχικό πρόβλημα ή χρόνιο πρόβλημα υγείας (π.χ. μεσογειακή αναιμία)».  Με την έννοια αυτήν όλοι είμαστε εν δυνάμει ανάπηρα άτομα!      Ο τρόπος με...

«Πίστομα», Κωνσταντίνος Θεοτόκης, εκδόσεις Κείμενα, 1975

«Πίστομα»      Όταν ύστερα από την αναρχία πού ’χεν ανταριάσει τον τόπο δίνοντας εις όλα τα κακά στοιχεία το ελεύτερο να πράξουν κάθε λογής ανομία, η τάξη είχε πάλε στερεωθεί, κ’ είχε δοθεί αμνηστία στους κακούργους, τότες επίστρεφαν τούτοι απ’ τα βουνά κι από τα ξένα στα σπίτια τους, κι ανάμεσα στους άλλους που ξαναρχόνταν, εγύριζε στο χωριό του κι ο Mαγουλαδίτης Aντώνης Kουκουλιώτης.      Eίτουν τότες ώς σαράντα χρονών, κοντός, μαυριδερνός, μ’ όμορφα πυκνά σγουρά γένια και με σγουρότατα μαύρα μαλλιά. Tο πρόσωπό του είχε χάρη και το βλέμμα του είτουν χαϊδευτικό και ήμερο αγκαλά κι αντίφεγγε με πράσινες αναλαμπές· το στόμα του όμως είτουν μικρότατο και κοντό δίχως χείλια.      O άνθρωπος τούτος, πριν ακόμα ρεμπελέψουν ο κόσμος, είχε παντρευτεί.  Kι όταν πήρε των βουνών το δρόμο, για το φόβο της εξουσίας, άφηκε τη γυναίκα του μόνη στο σπίτι και τούτη δεν του εστάθη πιστή, αλλά με άλλον (νομίζοντας ίσως πως ο Kουκουλιώτης είτουν σκοτωμένος...