φωτογραφία: Melika Dez «ΠΟΙΗΜΑ 409», Emily Elizabeth Dickinson Διαλέγει τη δική της Συντροφιά η Ψυχή- Μετά -κλείνει την Πόρτα- Κανένας άλλος μην προβάλει -στη θεϊκή Πλειοψηφία της μπροστά- Ατάραχη -βλέπει τις Άμαξες- να σταματούν- Μπρος στην Αυλόθυρα τη χαμηλή- Ατάραχη- να κάποιος Αυτοκράτορας Γονατισμένος στο Ψαθί της- Την έχω δει -μέσ’ από απέραντο έθνος- Μόνο Έναν να κρατά- Μετά -της προσοχής της κλείνει τις Βαλβίδες- Σαν Πέτρα-
Αυτό που λένε οι λέξεις δεν έχει διάρκεια, οι λέξεις έχουν διάρκεια. Γιατί οι λέξεις μένουν πάντα ίδιες, ενώ αυτό που λένε δεν είναι ποτέ το ίδιο. ANTONIO PORCHIA